Malum Beşiktaş kadın voleybol takımı oyuncusu Nurcan İbrahimoğlu’nun şort giydiği için otobüste dayak yediği iddia edilmişti.

Bir kısım medya bunu çarşaf çarşaf servis ediyor. Sürekli gündemde tutulmaya çalışılmasının arkasında başka nedenler yatıyor olabilir mi?

Her ramazanda bu tür olaylar meydana geliyor.

Maalesef…

Sakın kimse bu durumu tasvip ettiğimizi falan sanmasın. Ama önceki gün 10 kişilik “şortlu grubun” çıkıp bu olaya tepki olarak şortlarını giydiği gibi eylem yapması biraz düşündürücü.

Karşılıklı saygıdan bahsediyoruz değil mi?

Yani bir şorta tahammül edemiyorsanız…

O zaman oruç tutan insanlara çok görülen saygıya ne demeli? Karşınıza geçip göstere göstere keyif çayı içmelerine…

Onlar için de çıkıp eylem yapanlar olacak mı?

Tahammül sınırlarını zorlayanlar…

Daha doğrusu hoşgörü mü yoksa tahammül mü?

Otobüste –eğer yapılmışsa- dayak iddiasını tasvip etmediğimiz gibi… Gün geçmiyor ki gazete haberlerinde başörtülü annelerin çocuklarının yemin törenlerine alınmadığı haberleri gelmesin. İşte bu durumu da tasvip etmiyoruz.

İşte size samimiyet.

Gösterin samimiyetinizi ve bu sefer şortların yerini başörtü alsın. Aynı tahammülü beklediklerini ifade etsinler. Ama yok.

Göremiyoruz onları.

Niye?

Samimiyeti hoşgörü değil ama dayanakları tahammülsüzlük…

Voleybolcuya şortlu destek için eylem yapan grubun sözcüsü; “Başörtülü de olsa şortlu da olsa bu yapılan şiddettir” dedi.

Ama…

Aması var. Şimdiye kadar bu türden eylemcileri tahammülsüzlükten dolayı yalnız bırakılan başörtülülerin yanında göremedik.

Ne zaman ki, tahammül kavramının içini doldurup hoşgörüyle onların mağduriyetine ortak olduklarını ispatladılar…

O zaman ben de provokasyon olmadığına inanarak, bu durumun ramazan ayına denk gelmesi bir tesadüftür diyeceğim.

Benim de “şortluya” şartlı desteğim budur.