Engelsiz Yaşam Festivali 10-16 Mayıs Engelliler Haftası dolayısı ile Zafer meydanında başlayıp kayalı parka kadar devam
eden engelli engellsiz bir çok insanımızın teveccüh gösterip katıldığı yürüyüşe sevimli engelli yavrumuz Fatih’in rehabilite eğitimi aldığı Deha Kurumu ile Fatih, annesi ve ben katıldık.
Başta kültür dostu Meram Belediye Başkanımız ve diğer katılımcı kurum yönetici ve hocalarının da onurlandırdığı yürüyüş o kadar muhteşem oldu ki kelimelerle ifade edilemez. Bu etkinlik Meram Belediyesi’nin desteği ile Meram Belediyesi Kent Konseyi Gençlik Meclisi, Adaptasyon Özel Eğitim, Yeni Deha Eğitim Merkezi, Üç Boyut Eğitim, Yeni Ümit Özel Eğitim, Saygı Özel Eğitim merkezleri ve bir çok eğitim kurumunun katkılarından oluşuyordu. Bir çoğumuzun belki de görüp horladığımız onlara tepeden baktığımız engelli yavrularımız o kadar akıllı davranış sergilediler ki, bu konuda sağlam zannettiğimiz bir çok insanı geride bırakacak kadar etkili idiler. Örneğin atılan sloganlarda yaptıkları oyun figürlerinde sergiledikleri yürüyüş ve çıkardıkları birbirinden güzel hareketlerle biz de bu toplumun birer parçasıyız, biz de bu toplumun ortağıyız, bizi sosyal faaliyetlerden soyutlayamazsınız diye adeta haykırıyorlardı. Onca kalabalığa rağmen eğitim veren hocalarını bulup onlara sarılıp onlarla kaynaşmaları görmeye değerdi.
O gün o kadar güzelliklere şahit oldum ki, bazen gözlerim yaşardı, bazen sevinçle güldüm, çok yerde de derinlere dalıp düşündüm. O hiçbir şeyden habersiz, bilgisiz zannettiğimiz dünya tatlısı yavrular, kendilerine gösterilen sevgi ve şefkati asla karşılıksız bırakmıyordu. Örneğin zamanı müsait oldukça bütün engelli yavrularımızla birebir ilgilenen Başkan Serdar Kalaycı’nın belediye başkanı veya bir idareci olduğunun bilinci içerisinde hem onun yanında daha dik ve yaşama güzel bakan bir tavır sergileyip görevliler tarafından ellerine tutuşturulmuş olan karanfilleri başkana gururula sevgiyle sunuyorlar ve onunla fotoğraf çekmek isteyenlere en güzel pozlarını veriyorlardı.
13 Mayıs’ta da Anneler Günü kutlaması vardı. Yazıyı yazarken anne ile yavrular arasında gördüklerimi okurlarıma yansıtmaktı maksadım. Bu etkinliğe gerek eğitim alan gerekse almayıp bireysel olarak ya da anne babası ile katılan büyük küçük, koltuk değnekli tekerlekli araçlı, bedensel özürlü, zihinsel özürlü bir çok kardeşimiz ve yavrumuz vardı. Hepsinin de amacı birdi, biz bu toplumun birer parçasıyız, sizinle aynı şartlarda yaşama hakkına sahibiz diye mesaj veriyorlardı. Bunda da yerden göğe kadar haklılardı.
Engelli yavrumun yanında bulundukça daima aşina olduğum görüntüler ise bana anaların değerini özverili şefkatli, sevecen hocaların değerini tekrar hatırlatıyordu. Bir çok anne gördük çocuğu yürüyebiliyor, ama gerek kalabalıktan gerekse yürüyüşün biraz uzun sürmesinden dolayı agresifleşen ve bazıları genç bazılarının ise yaşı geçmiş analarının sırtında ya da omuzuna yaslanarak ona olan sevgisinden, güveninden dolayı eziyet verdiğinin farkında olmuyorlardı yavrular, ama ya anne, o bu durumdan hiç rahatsızlık duymuyor, yavrusunun toplum içerisinde mutlaka olmasını arzularcasına her cefaya, eziyete katlanabiliyor asla yorgunluk bıkkınlık hissetmiyordu. Sanki işte bu annelerin hepsi de eli öpülmeye ve en değerli yılın annesi unvanını almaya layık değiller mi?
Kortej Kayalıpark’a vardığında kısa bir konuşma ile günün önemini değerlendiren Başkan Serdar Kalaycı kürsüyü kurumlar adına konuşacak kardeşimize bırakıp seyirciler arasındaki ön sırada yerine oturmuştu ki, karşısında yer yokluğundan engelli yavrusu ile ayakta bekleyen bir anneyi görüp hemen yerinden kalkarak saygı ile o ananın elini öptü, elinden tutarak getirip yavrusu ile kendi koltuğuna oturttu. Bu tablo herkese duygusal anlar yaşatıyordu.
Bu vesile ile ben öncelikle bu yıl Engelliler Haftası’nda Engelsiz Yaşam adıyla başlatılan harekete ilçe ayrımı yapmadan rehabilitasyon kurumlarına desteklerini esirgemeyen fiziki belediyecilikteki üstün çalışmalarının yanında kültürel belediyecilikte de önemli işlere katkı yapan kültür dostu Meram Belediye Başkanımız Sayın Serdar Kalaycı’ya yavrularımız adına teşekkürlerimi sunuyorum.
Şayet bizler ana baba ve toplum olarak ülkemizde sayıları yüzde 9’u şehrimizde ise yüzde 12’yi bulan bu yavrularımıza şefkatli, sevecen ve hoşgörülü davranarak onları kırmadan, incitmeden agresif ve dengesiz hareketlerini hoş görerek toplum içerisinde saygın birer fert olarak yetişmelerine yardımcı olursak sanırım uhrevi dünyada ailelerine ve kendilerine sevgi şefkat gösterenlere şefaatçi olarak cennetin kapılarını bizlere açacak bu yavrular olacaktır.
Burada devlet büyüklerimize de teşekkür etmeden geçmemek lazım. Çünkü bu engelliler hakkında çıkarılmış olan yasalar çerçevesinde bu yavrular daha müreffeh daha kendilerinden emin bir yaşam içerisine girdiler.
Gerek bakıcı analarına bağlanan bakım aylıkları ile daha iyi gıda ile beslenmeye gerekse açılan eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde ücretini devletimizin karşıladığı eğitimleri ile bir çoğunun topluma kazandırılması ve yanlış yollara düşmelerinin engellenmesi küçümsenecek işler değildir.
Bundan yıllar önceleri bu tür hasta yavruların ya evin bir kuytu köşesine yapılmış demir kafesler içerisinde yaşamaya yani ölüme terkedilmesine ya da kolundan ayağından zincirlerle bağlanıp adeta bir hayvan muamelesine tabi tutulmuş olanlara şahit oldum, ama şükür artık o tablolar geride kaldı. Bu engelli yavrulara sahip olmaktan utanç duymanın ne kadar günah ve korkunç olduğunu da fark ettik sanırım. Bu etkinlikler 16 Mayıs akşamı sanatçı Metin Şentürk’ün Konevi Kültür Merkezi’nde vereceği konser ve bazı engellilere akülü araba takdimi ile son bulacak.
Hepimize engelsiz sağlık günler dilerim.
İsmail DETSELİ
