MERHABA GÖNÜL DOSTLARI
Bu gün çareler ve çaresizlikler hakkında naçizane duygularımı paylaşmak istedim. İnsanoğlu neye çaresiz kalmışki? Devası olmayan hastalıktan ve ölümden başka; Taşları birbirine sürtüp ateşi ararken, kibriti bulmuş. Dumanla haberleşirken; Telefonu bulmuş. İdare lambası kullanırken; Elektriği, Ampulü bulmuş. Kuklalarla gösteri yaparken; Televizyonu bulmuş. Tokmakla çamaşır döverken; Makineyi bulmuş. Yiyeceğini toprağa gömüp soğuturken; Buzdolabını bulmuş; hastalıklarla cebelleşirken; Lokman olup, çare sunmuş. Çalı çırpıyla ısınırken; madeni bulmuş. En önemlisi: putlara taparken; Allahını tanıtan; Peygamberini bulmuş. Bilgi için, Ansiklobedileri hatmederken; Bilgi sayarı bulmuş. Hayatını kolaylaştıracak ne ise onu bulmuş. Ve lakin sevgiye sevgiliye, bir cevap bulamamış. Zoru ve sorumluluğu herkes kaldıramamış. Gönül derdi, her şey den ağır gelmiş hülasi kelam. Oys ölümden başkasına katlanır sevgi olduktan sonra insan. Sevgi: Lokmanın bile veremeyeceği şifayı verir insana. Nefret nefreti doğururken, sevgi yaraları sarmakla meşgul olur. Tabi sevgiyi nefrete dönüştürme mek lazım. İnsan aklıyla daima kurtuluşu bulur. Ya bu gün gördüğüm küçücük kumru bunu başaramamıştı ve ölüme teslim olmuştu. Kedi ağzında bir kumruyla koşuyordu. Zavallı kumru kedinin ağzında çırpınıyordu. Çocuklar etrafını sarmış, seyrediyorlardı.
-Çocuklar o kediye bir tane vurun kuşu bıraksın dedim. Bir an ağzından bırakdığını gördüm. Kuş topallıyarak arabanın altına yürüdü. Bende koştum! Yakalayıp kurtarayım diye, Kedi benden önce atlayıp tut du onu, Kuşun aklı olsaydı arabanın altına yürürmüydü? Bu onun sonu olacağını bilebilir miydi? O da bilememişti işte! Kedi onu tekrar dişlerinin arasında sıktı ve Arabanın altında yere bıraktı. Kuş artık kıpırdamıyordu. Ölüme teslim olmuştu ve Şöyle der gibiydi: Ey Allahım senki benim canımı bu kedi vasıtasıyla alacaksın, işte teslimim der gibi yatıyordu. Ölüme mani yoktu. Zamanı belli deyildi. Oysa daha yavruydu. Daha özgürlüğünü yaşıyamamıştı. Bende onu kurtaramamış olmama çok üzüldüm.
Daha fazlasını yüreğim kaldırmadı. Kaçarcasına eve döndüm. Büyük balık küçük Balığı yutar misali, ilahi adalete boyun büktüm. Bir kendi halime boyun bükemedim. Ve lakin kuş kadar çaresiz olmadığımı, şükredecek bir şeylerim olduğunu düşündüm. Bizler çok daha şanslıydık, Çünkü Allah bize en değerli Nimeti aklı bahşetmişti. Ayrıca İslamiyet gibi değerli, güzel ahlak, merhamet ve sevgiyi insan olabilme sanatına sunmuştu. Böyle olduğu halde: Vahşet yapabilen insanlar ve bir birine acımasızca zarar veren insanlara çaresiz kalırken, bir birimizin yaşama hakkına, gasp yapıp saldırırken, vahşi ve akılsız, hayvanların dimağ larına hesap sormaya ne hakkımız var? Diye düşündüm. O doğasının gereğini yapıyor. Ya biz neyin gereğini yapıyoruz? Sevgi gibi yüce bir varlığı bile türlü bahanelerle değersizleştirip yok ediyoruz. İçimden yutkunarak yazdığım şu sözler döküldü. Kime değer verdinde değer gördün gönül. Kimi sevdinde ağlayıp inlemedin gönül. Hala ne diye tırmanırsın sevgi denen bu dağı. Her adımda yuvarlanır yara alırsın. Umut dalların kırılır, çiçeksiz kalırsın. Her adımda aldatılır, yolda kalırsın. Ne diye ıslanırsın hala sevgi denen o yağmurun altında? Aç artık gönül şemsiyeni, kendin için, başkasını koruma. Yok! Yok! Tövbe sen kendin için yaşayamazsın. Sen sağanak gibi indirirken gözyaşlarını, Başkası engin denizlere kulaç açmakta. Sen kimin umrundasın? Sen kimsin? Sen akıllanmazmısın? Ne değerin var şu yalan dünyada? Ne yazık sen bu duygulardan, halas olamazsın.
Sevgi Ve Saygılarımla
Gülten Aksoy
